Hep kafama takılmıştır: Neden ilk dönem Müslümanlarla şimdiki Müslümanlar arasında uçurum var diye.

Oysa Allah aynı, Kur’an aynı, Peygamber aynı olmasına rağmen aradaki fark nedir?

Bilakis Mekke dönemi, yani ilk yıllar. İnsanlar Resulullah’tan (AS.) bir ayet duyduğunda, şeksiz şüphesiz teslim oluyor.

İçki ile ilgili ayet iniyor, evlerdeki şarap küpleri sokaklara dökülüyor.

Faizle ilgili ayet iniyor, alacaklı alacağından ana parasıyla birlikte vazgeçiyor.

İnsanlar İslam’ı kabul edince her türlü işkenceyi göze alarak anasını, babasını, kardeşlerini, ailesini gözünü kırpmadan terk edebiliyor. Hatta terk etmeyi bırakın, onlarla savaşabiliyor.

Musab b. Umeyir’e annesi arkasından çağırıyor: “Ey oğul! Nereye gidiyorsun? Eğer gidersen seni tüm malımızdan, mirasımızdan mahrum ederiz.” Musab’ın ailesi Mekke’nin en önde gelen zengin ailesi.

Musab’ın cevabı: “Ey anne! Sizin malınıza ihtiyacım yok, Allah bana yeter.”

İslam’ı seçen her Müslüman kendi ailesinden uzaklaşırken Müslüman olan diğer kişilerle gerçek bir aile oluyor ve kazandıklarını birbirleriyle paylaşıyor.

Mekke’den Medine’ye hicret ettiklerinde, Medineli Müslümanlar Muhacirlerle mevcut mallarını yarı yarıya paylaşıyor.

Hz. Ebubekir’in tüm mal varlığını ihtiyaç sahipleri ve köleleri kurtarmak için harcadığı biliniyor.

Abdurrahman b. Aff’ın 500 deveyi üzerindeki mallarla birlikte hibe edebiliyor.

Diğer Ashab-ı Kiram da aynısı, yok birbirlerinde farkı. Hepsi de Allah yolunda harcarken yarış halinde.

Hiçbirisi ticaret yaparken “100 devem olsun, hurmalığım olsun, servetim olsun, çocuklarımın geleceğini kurtarayım” düşüncesine kapılmamış. Hepsi de kazandığını Allah için, Allah yolunda harcamak için ticaret yapmış. Zamanı gelince de kendisinin olmayan malı ihtiyaç sahiplerine teslim etmiş.

Kendileri ihtiyaçları kadarını harcamış, gerisini gerçek sahiplerine vermiş. Çünkü onların derdi bu dünyada mal, makam, servet değil, Allah’ın rızasını kazanarak ahirette servet sahibi olmak inancı olduğundan, bizim ağzımızla söyleyip de fiiliyatta alakası olmayan iman yüreklerinin en derinliğine inerek teslim olmuşlar.

Mesela; Hz. Ömer’in hayatı ki benim ateistlikten Müslüman olmamı sağlayan adalet timsali yaşantısında bir kıssa. Bir gün Halife Ömer mescitte bir şeyler anlatırken arkalarda bir adam “Ey Ömer, boşu boşuna konuşma, seni dinlemeyeceğim.” O deli dolu Ömer kuzuya dönüyor ve “Neden?” diye soruyor.

O adam “Sen bizlere beytülmalda yarım kumaş dağıttın ve onunla bir elbise bile dikemiyorken sen aynı kumaşla kendine elbise dikmişsin, senin bizde ne fazlalığın var da fazla kumaş aldın?”

Hz. Ömer hemen orada oturan oğlunu çağırır ve gerçekleri anlattırır. Oğlu “Babam fazla kumaş almadı, size ne verdiyse kendisine de o kadar aldı. Ben de babamın elbisesi bayağı bayağı eskidiği için kendime düşen yarım kumaşı babama verdim ve ikisini birleştirerek babama elbise diktirdik.” der. O adam ayağa kalkar ve “Ey Ömer! Şimdi seni dinleyebilirim.” der ve yerine oturur.

İslam’ı anlama ve İslam’a teslim olma bu. Yönetenle yönetilenin arasında zerre fark yok. Her ikisi de Allah’tan korkulması gerektiği gibi korkuyor ve teslim oluyor.

Şimdi kafama takılan soruyu sorayım.

Bu din, onları bu kadar titiz, paylaşımcı, mal makam sevdasından uzaklaştırıcı bir imana sahip kılarken…

Aynı Allah, aynı Peygamber, aynı Kur’an bizi neden parçalayarak, birbirini tekfir ederek; kâfir, müşrik, münafık dedirtiyor?

Neden cemaatlere parçalanarak birbirine küfür ettiriyor?

Yetmedi, neden Allahu Ekber diyen Allahu Ekber diyeni katlediyor?

Bu nasıl bir din ki onları birleştirip kardeşler kılarak ve birbirinin derdini dert ettirirken… Bizi birbirimize kazık attıran, katlettiren, sahtekârlık yaptıran, hakaretler ettiren, küfür ettirenler yapıyor?

Bir yerde bir terslik var. Ya onların dini farklı ya da bizim dinimiz farklı.

Muhakkak bir terslik var. Değilse ve aynı dinse az da olsa bizi de onlara benzetmeliydi.

Ama yok! Biz mal, makam, servet biriktirmek için çırpınıyor... Arabamız varsa modelini yükseltmeye, bir evimiz varsa ikincisini, yetmedi hobi evimizi aldırmaya, çocuklarımızı en güzel şekilde okutmak, giydirmek ve yedirmek için kendimizi yırtıyoruz.

Yetti mi!? Vallahi hayır! Hatta torunlarımızın geleceğini bile düşünüyoruz.

Ashab-ı Kiram mal biriktirmeyip birbiri için çırpınıp Müslüman olmayan ailesini terk ederken… Biz Müslüman olmayan, hatta Allah’la, dinle dalga geçen çocuklarımıza gelecek kurabilmek için kendi kardeşlerimizle bile kavga ediyor, etraftaki fakir fukarayı, yetimleri nedense göremiyoruz.

Bu nasıl bir din ki onları insan yaparken bizi hayvandan daha aşağılık yapıyor?

Onlar Maide Suresi’ni okurken “Vay o namaz kılanların haline ki, onlar kıldığı namazdan habersizdirler, yetimi iter kalkarlar, fakiri doyurmazlar, onlar gösteriş için namaz kılarlar.” derken titreyerek namaz kılıyorlar.

Şimdikiler de okuduğu surenin anlamını bilmeden okuyup, verilen mal mülk yetmiyormuş gibi namazdan sonra ev, araba, çocuklarını kurtarmak için dua ediyorlar.

Valla duamız bile garip!

Neden bu hale düştük?

Çünkü ilk dönem insanları, Rasulullah (AS.) döneminde ve onun ağzından dini öğreniyorlardı. Dini yaşamak için çırpınıyorlardı.

Sonradan gelenler ise Kur’an’dan uzak; şeyhlerin, şıhların, abilerin, gavsların, partilerinin ayetlerde çıkarttıkları kendi yorumlarını din edinmeye başladı. Oysa bunlarınki sadece bu kişilerin kendi yorumlarıydı. İnsan bir şeyin özünden çıkar, şahısların anlattıklarını din kabul ederse olacağı da budur.

Her cemaat lideri kendi yorumunu doğru kabul ederek etrafındakilere kendi yorumunu dinin kendisiymiş gibi anlatır, müritleri de bu anlatılanları din olarak bilir ve etrafa İslam’ı tebliğ ediyorum derse olacağı budur.

İslam’ı yaşamak ve öğrenmek isteyen insanlar kendilerine anlatılanları İslam olarak kabul ederse ki böyle oluyor. Bu durumda herkes kendi görüşünün doğru olduğunu savunur ve birbirine düşman olurlar. Arkasından da birbirine hakaretler ederler.

Oysa bu anlatılanlar dinin kendisi değil, şahısların yorumları. Biz bu yorumlarla Allah’ın karşısına çıkmayacağız. Allah’ın Resulü’ne gönderip, Resul’ün hayata aktardıklarını yaşam biçimimiz yaparsak onunla hesaba çekileceğiz. Çünkü gerçek din budur.

Eğer aklımızı başkasının aklına ipotek etmeden, Resul’üne ve Kur’an’a ipoteklemeyi başarırsak, kurtuluşumuz da o kadar mükemmel olur ve kardeşler olmayı, paylaşmayı da beraberinde öğrenmiş oluruz.

Değilse; kimisi din maskesiyle, kimisi Atatürk maskesiyle, kimisi de komünizm maskesiyle bizi sömürmeye ve kullanmaya devam eder.

Rabbim yar ve yardımcımız olsun.