Eskiden ‘’1970-1985’’ yılları arasında gençlik yine vardı.

Evler şaşalı değildi. Tahtadan sedir, ev yapımı halı yastık ve minder, yerde halı veya kilim.

Mutfakta tahtadan yapılmış önü açık dolap. Aslında ona dolap da denmez tabak, bardak konulan terek dense daha doğru olur.

Kapıda araba yok, içerde televizyon, telefon yok.

Yeme içme, çeşit çeşit giyinme yok. İskarpin? Yok valla orta okula giderken gördüm.

Kışın lastik çizme, yazın kancalı naylon ayakkabı. Bir de içine su girince veya ayaklar içinde terleyince vıcık vıcık öten siyah soğuk kuyu.

Kardeş sayısı mı? En az dört kardeş olurdu. Bir de aynı evde yaşayan amcalar varsa ki genelde olurdu, onlarda da dört beş çocuk, ne hikmetse kavga olmazdı.

Hele bir de benim gibi kışın köyde yazın yaylada derme çatma, sıvası, kapısı ve penceresi olmayan evde yaşamayı görmüşse değme keyfine gitsin.

Kavga yok, gürültüyü kim takar. Market yok, konfeksiyon yok, dede, baba çarşıya gelirse ve varsa mecburi bir ihtiyaç onun dışında alım da yok.

Saygı, hürmet, paylaşım, kardeşlik, dostluk, arkadaşlık üst düzeyde. Hele ki komşuluk! Sanki herkes en yakın akraba gibiydi.

Bir yere gidilirse evin anahtarı komşuya verilirdi, çünkü aile gibiydi.

Kin yoktu, kibir yoktu, gurur yoktu.

Ama büyüyünce ve evlenip çoluk çocuk olunca biz çocuklarımızı böyle yetiştirmeyecektik.

Onlar okuyacak ve adam olacaktı [Biz eşektik ya(!) ondan dolayı]

Yiyeceklerin her türlüsünden, giyeceklerin en güzelinden çeşit çeşit alacaktık. Aldık!

Apartmanlarda, oturmaya kıyamadığımız koltuklarda, basmaya kıyamadığımız halılarda, bakmaya doyamadığımız vitrinlerden yaşatacaktık. Yaşattık!

Televizyonların renklisini cep telefonlarının dokunmatik kaydıraklısını, laptopunun iyisini almalıydık. Aldık!

Bisiklet de neymiş! Onun elektriklisini. Yetmedi scooter almalıydık. Aldık!

Ev yapımı yemekler olmayacaktı. Yahudi malı İsrail’e mermi parası yetiştirerek Müslüman çocukları katledilmesine yardım eden king burgerler yedirip, yanında İsrail’e yardımı aleni açıklayan Coca Cola içirecektik. İçirdik!

Maddi durumu iyi olacak; fakir, yetim, komşu, akraba gözetmeyecek... Hatta kardeşleriyle mal için kavga yapmayı dahi bilecek ve tam bir ulus devlet bireyi olacaktı. Oldu!

İçki, kumar, zina, flört özgürlük olacaktı. Oldu.

Bu çocukları bu hale getiren bizim kendi cahilliğimiz.

Bu verdiklerimizle çocuklarımızı başkalarının kucağına attığımızı dahi göremedik.

Kendimizin bozduğu yetmiyormuş gibi; rol model olarak çocukların önüne sunulan proje filmler, diziler bu işin tuzu biberi oldu.

Çocuklarımız okumalıydı. Çocuklarımız hayatını kurtarmalıydı. Kurtardı(!)

Hele ki! Kızlarımız geleceğini kurtarmalı özgürce parasını kazanmalı, kocasının eline bakmamalıydı. Bakmadı(!)

Fazla çocuk yapılmamalıydı. Bir veya iki yeterliydi Yetti(!)

Hayat çok pahalıydı; onları yetiştirmek, rahat ettirmek, geleceğini kurtarmak gerekirdi. Kurtardık(!)

Flört normal olmalıydı, üniversiteye gidenler orda bir tane arkadaş bulmalıydı ve bu normal karşılanmalıydı. Gayet normal karşıladık. Hatta bir değil anlaşabileceği kişiyi bulana kadar değişik arkadaş edinmesini bile kanıksadık.

Nereye geldik?

Bireyselleşmiş, ahlaki değerler kendi belirlediğimiz ahlak anlayışına göre yaşanmaya başlamış, çocuklarımızın; gezmesi, erkek kız arkadaşlar beraberce eğlenmesi, hatta azda olsa alkol almaları gençlik işte alabilir diye normalleştirdik.

Evlilik! Çok erken, hele bir işini bulsun, yaşı otuzlarlar olsun. Yani!? Biraz hayatını yaşasın.

İyi de otuz yaşına kadar nasıl bir hayat yaşanır?

Evlenince anlaşamıyorlarsa boşanmalılar. Eeee! Erkek kahrı da çekilmez! Herkesin kendi kazancı var, yer içer yatarım. Çocuğun psikolojik durumu mu!?

Önemli değil, bazen babasında bazen anasında kalır.

Haaa! Bir de kocayı nafakaya bağlar, bir daha da evlenmez.

Baba ana mı? Gönder gitsin huzur evine.

Oldu mu bunlar? Oldu.

Maalesef gerçek oldu.

Bu nesli bu hale biz getirdik. Ama bizi de o hale dünyayı yöneten güçler mevcut iktidarlar ve sistemler getirdi.

Biz de bunu özgürlük adıyla yuttuk.

Sonumuz hiç de iyi olmadığı gibi zehirlediğimiz neslin dönüşmesi yıllar alacak. Eğer dönüşürse.

Yazık ettik bu nesle çok yazık!

Hem kendi kuyumuzu kazdık hem de çocukların.

Hırsızlığı bile normalleştirdik, savunur hale geldik.

Tesettürlüymüş, sakallıymış, açıkmış, sakalsızmış hepsi aynı tornada çıkmış maskeleri farklı hale geldik.

Devletin hiç mi suçu yok? Haftaya…