Değerli okuyucularımız
Merhameti unutan, kardeşine sırt çeviren bir toplumdan müreffeh yarınlar beklemek ne kadar mümkün?
Bir zamanlar bu topraklarda insanlar yalnızca kendileri için yaşamazdı. Komşusu açken tok yatmaktan utanır, kardeşi dara düştüğünde kendi derdini bir kenara bırakır, bir ihtiyaç sahibinin kapısını çalmak için davete ihtiyaç duymazdı. Büyüklerimiz bize yalnızca bir ev, bir toprak, bir isim veya maddi bir miras bırakmadı. Onlar bize vicdan, merhamet, yardımlaşma, dayanışma ve kardeşlik gibi insanı insan yapan değerleri emanet etti.
Peki, ne oldu bize?
Hangi rüzgâr savurdu bizi bu kadar uzağa? Hangi yanlış anlayış, hangi sahte medeniyet algısı, hangi gösteriş tutkusu bizi kendi özümüzden kopardı? Bir zamanlar birbirinin derdiyle dertlenen insanlar, bugün nasıl oldu da birbirinin varlığından habersiz, hatta birbirinin sıkıntısına karşı duyarsız hâle geldi?
Bugün hepimiz bir şeylerden şikâyet ediyoruz. Hayat pahalılığından, geçim sıkıntısından, adaletsizlikten, toplumsal bozulmadan, insanların birbirine yabancılaşmasından yakınıyoruz. Her şeyi devletten, kurumdan, başkasından bekliyoruz. Elbette devletin sosyal sorumlulukları vardır ve bu sorumluluklar tartışılmaz. Ancak insanın insana karşı sorumluluğunu hangi devlet yerine getirebilir? Hangi kurum bir kardeşin diğer kardeşe uzatması gereken eli uzatabilir? Hangi yasa, bir insanın içine merhamet koyabilir?
Biz önce kendi evimizin içindeki yangını görmeyi öğrenmeliyiz.
Bir aile düşünün; aynı anne babanın evlatları, aynı sofrada büyümüş insanlar… Yıllar geçiyor, herkes kendi hayatını kuruyor. Fakat kardeşlerden biri dara düşüyor, biri borçla boğuşuyor, biri hastalıkla mücadele ediyor, biri çocuklarının ihtiyaçlarını karşılayamıyor. Diğerleri ise çoğu zaman görmezden geliyor. Kimi malının eksileceğinden korkuyor, kimi kendi konforunun bozulmasını istemiyor, kimi de kardeşinin sıkıntısını duyduğu hâlde sessiz kalmayı tercih ediyor.
Sonra aynı insanlar aile bağlarından, birlikten, beraberlikten, eski günlerin güzelliğinden söz ediyor.
Ne büyük bir çelişki!
Kardeşinin zor gününde yanında olmayanın kardeşlikten, komşusunun açlığını görmeyenin insanlıktan, düşenin elinden tutmayanın vicdandan söz etmesi ne kadar anlamlı olabilir?
İnsanlık, güzel sözler söylemek değil; ihtiyaç duyulduğunda güzel davranabilmektir.
Bugün toplum olarak öyle bir noktaya geldik ki birbirimizin hayatını kolaylaştırmak yerine zorlaştırıyoruz. Yardım etmek yerine hesap yapıyor, paylaşmak yerine biriktiriyor, gönül almak yerine üstünlük taslıyor, kardeşimizin başarısına sevinmek yerine haset ediyoruz.
Birbirimizle yarışıyoruz ama ne uğruna?
Daha büyük evler, daha pahalı arabalar, daha gösterişli sofralar, daha lüks tatiller, daha fazla itibar görüntüsü… Sanki insanın değeri sahip olduğu mallarla, taktığı kıyafetlerle, oturduğu evle ve başkalarına gösterdiği hayatla ölçülüyor.
Oysa insanın gerçek zenginliği, zor gününde kaç kişinin kapısını çalabildiğinde saklıdır.
Bir insanın cebinde milyonları olabilir ama yüreğinde bir damla merhamet yoksa o servetin insanlık adına ne değeri vardır? Gösterişli sofralar kurup yanı başındaki açlığı görmeyen, lüks içinde yaşayıp kardeşinin çaresizliğine sırtını dönen insan, aslında en büyük yoksulluğu yaşıyordur: Vicdan yoksulluğu!
Bir de bitmek bilmeyen kibir, haset ve çıkar ilişkileri var. İnsanlar birbirine destek olmak yerine birbirinin ayağını kaydırmaya çalışıyor. Kardeşinin yükselmesini istemeyen, akrabasının iyi olmasından rahatsızlık duyan, komşusunun mutluluğunu kıskanan bir anlayış nasıl toplumsal huzur üretebilir?
Unutmayalım: Başkasının düşüşü bizim yükselişimiz değildir. Kardeşimizin yoksulluğu bizim zenginliğimiz değildir. Bir insanın çaresizliğinden faydalanmak başarı değil, ahlaki bir çöküştür.
Moda adı altında, çağdaşlık adı altında, özgürlük ve modern yaşam adı altında bize sunulan her şeyi sorgulamadan benimserken kendi öz değerlerimizi neden bu kadar kolay terk ettik? Modernleşmek; merhameti kaybetmek, aileyi küçümsemek, büyüğe saygıyı unutmak, küçüğe şefkati bırakmak değildir. Çağdaş olmak, insan olmaktan uzaklaşmak hiç değildir.
Asıl mesele değişmek değil, değişirken insan kalabilmektir.
Bugün herkes daha güzel bir gelecek istiyor. Çocuklarımız için huzurlu bir ülke, ailelerimiz için güvenli bir yaşam, toplumumuz için refah bekliyoruz. Peki, birbirimize güvenmediğimiz, kardeşimizin elinden tutmadığımız, komşumuzun derdine kulak vermediğimiz bir toplumda bu güzel yarınları nasıl inşa edeceğiz?
Birbirini tamamlamayan ailelerden güçlü toplumlar çıkmaz. Dayanışmayı kaybetmiş bireylerden sağlam bir gelecek kurulmaz. Vicdanı körelmiş insanların çoğaldığı yerde ne huzur kalır ne de gerçek refah.
Şunu artık anlamalıyız: Toplumsal çöküş, yalnızca sokaklarda, kurumlarda veya ekonomik göstergelerde başlamaz. Bazen aynı evin içinde, aynı sofrada oturan insanların birbirine yabancılaşmasıyla başlar.
Bir kardeşin diğer kardeşine sırt çevirmesiyle, bir evladın anne babasını yalnız bırakmasıyla, bir komşunun kapı arkasındaki çaresizliği görmezden gelmesiyle başlar.
Ve en acısı, bütün bunları normalleştirmemizdir.
Artık kendimize şu soruyu sormalıyız: Biz nasıl bir toplum olmak istiyoruz? Birbirinin kuyusunu kazan, birbirinin derdiyle alay eden, yalnızca kendi çıkarını düşünen insanlar mı olacağız; yoksa zor günde birbirinin elinden tutan, paylaşmayı bilen, merhameti hayatının merkezine koyan insanlar mı?
Çünkü insanlık, kaybedildiğinde yalnızca bir ahlak anlayışı kaybolmaz; aile kaybolur, güven kaybolur, kardeşlik kaybolur, toplumun geleceği kaybolur.
Artık aynaya bakma ve kendimizle yüzleşme zamanıdır.
Herkes başkasının vicdanını sorgulamadan önce kendi vicdanını sorgulamalıdır. Herkes devletten, toplumdan, çevresinden bir şeyler beklemeden önce kendi ailesine, kardeşine, akrabasına ve komşusuna karşı sorumluluğunu hatırlamalıdır.
Kardeşin dara düştüğünde kapısını çalmıyorsan, komşun açken sofrandaki bollukla övünüyorsan, bir insanın çaresizliğini bildiğin hâlde başını çeviriyorsan, önce kendi insanlığını sorgulamalısın.
Çünkü insan olmak, yalnızca nefes almak, yaşamak ve dünyalık biriktirmek değildir. İnsan olmak; başkasının acısını hissedebilmek, düşene el uzatabilmek, paylaşabilmek ve gerektiğinde kendi konforundan vazgeçebilmektir.
Unutmayalım: Merhametin olmadığı yerde medeniyet, vicdanın olmadığı yerde ahlak, dayanışmanın olmadığı yerde toplum olmaz.
Biz önce insanlığımızı yeniden kazanmalıyız. Önce ailemizi, sonra çevremizi, sonra toplumumuzu yeniden ayağa kaldırmalıyız.
Yoksa birbirimize sırtımızı dönerek, birbirimizi görmezden gelerek, birbirimizin düşüşüne seyirci kalarak beklediğimiz o müreffeh yarınlar hiçbir zaman gelmeyecek.
Çünkü güzel yarınlar, birbirine yabancılaşmış insanların değil; birbirine sahip çıkan insanların omuzlarında yükselir.
Bir toplumun en büyük kaybı parasızlık değil, vicdansızlıktır. En büyük zenginliği ise birbirine sahip çıkan insanlarıdır.
Vesselam