Birileri ceviz ağacıdır, bazıları kavak ağacı…

İkisi de ağaçtır. İkisi de toprağa kök salar, güneşe uzanır, yağmurla büyür.

Fakat her ağacın odunu aynı değildir. Her insanın da mayası, karakteri ve hayata bıraktığı iz aynı olmaz.

Ceviz ağacı sağlamdır. Yılların yorgunluğunu taşır, kolay kolay eğilip bükülmez. Kerestesi değerlidir; ondan mobilya yapılır, yıllarca kullanılacak eşyalar üretilir.

Zaman geçtikçe kıymeti daha iyi anlaşılır.

Çünkü ceviz ağacının değeri yalnızca görünüşünde değil, özündedir.

Kavak ise başka bir ağaçtır. Hızlı büyür, boy verir, gökyüzüne doğru uzanır. Uzaktan bakıldığında heybetli görünür. Fakat odunu ceviz gibi dayanıklı değildir. Her işte kullanılmaz, her yükü taşıyamaz.

İnsanlar da böyledir.

Bazıları ceviz ağacı gibidir. Sözü sağlamdır, duruşu nettir, karakteri kolay değişmez. Menfaat karşısında eğilmez, güç karşısında kişiliğini kaybetmez. Dostluğunda vefalı, işinde güvenilir, sözünde sadıktır. Onlarla hayatın zor zamanlarında da yol yürüyebilirsiniz.

Çünkü onların kıymeti, işler yolundayken değil, işler bozulduğunda ortaya çıkar.

Bazıları da kavak ağacı gibidir. Görünüşe önem verir, çabuk yükselir, bulunduğu yere göre şekil alır. Rüzgâr nereden eserse oraya doğru eğilir.

Bugün başka konuşur, yarın başka davranır. Kalabalıkların içinde görünür ama zor zamanlarda güvenilecek bir dayanak olamaz.

Ne var ki burada unutulmaması gereken bir şey var: Kavak ağacı da değersiz değildir. Her ağacın doğada ayrı bir yeri ve işlevi vardır. Mesele ağacı küçümsemek değil, hangi ağacın hangi işe yaradığını bilmektir.

İnsan ilişkilerinde de asıl mesele budur. Herkesi aynı kefeye koymamak, herkesten aynı sağlamlığı beklememek gerekir.

Çünkü insanın gerçek değeri ne kadar uzun boylu göründüğüyle ne kadar yüksek makamlara çıktığıyla veya ne kadar çok konuştuğuyla ölçülmez. Asıl değer, karakterinin ne kadar sağlam olduğuyla ölçülür.

Hayat bize bir şeyi öğretir: Herkesle tanışabilirsiniz ama herkesle yol yürüyemezsiniz. Herkese güvenebilirsiniz sanırsınız ama güvenin de bir kerestesi, bir dayanıklılık ölçüsü vardır.

Ben insanın ceviz ağacı gibi olmasını isterim. Kökü derinde, özü sağlam, gölgesi geniş olsun. Yıllar geçtikçe değerinden kaybetmesin. Varlığıyla güven, yokluğuyla özlem bıraksın.

Çünkü bu dünyada uzun boylu görünmek kolaydır; sağlam karakterli olmak zordur.

Kavak gibi yükselmek değil, ceviz gibi sağlam kalabilmek önemlidir.