Arifeden başladım ne yazayım, nasıl kutlayayım bayramlarını, arkadaşlarımın, tüm çocuklarımın diye.
Şöyle demek istedim önce. Hani bir şarkı var ya “Bugün bayram erken kalkın çocuklar” diye. Desem ne olacak ki? Dünyanın yarısını karanlığa, ateşe bulamış gözü doymayan , her şey, her yer benim olsun diyen, gözü dönmüş canilerin açtığı savaşlar yüzünden. Hedef gözetmeksizin her yana bomba yağdıran katiller okulda ki çocukları, suçlu, suçsuz tüm insanları hedefe koyup öldüren bir türlü insan olamayan, gözü dönmüş caniler yüzünden. Yırtıcı hayvanlar gibi ülkelerin başlarına çökmüşler. İşte bu yüzden bayramlar yok artık.
Bakıyorum bu savaşlarda ölmek mi daha iyi, yoksa evsiz , barksız, yiyeceksiz, giyeceksiz yardım bekleyerek yaşamak mı? Gözümün önünden gitmeyen manzaralar; ölmüş bebeğini kucağında taşıyan perişan insanlar, gelen yardımlardan yemek kapmaya çalışan insanlar. Ya un dağıtan insanlardan küçük bir torba unu taşımaya çalışan 6-7 yaşındaki çocuğun un torbasını elinden düşürünce, toprağa dökülen unları yerin pisliği, tozu, toprağıyla tekrar torbasına doldurmaya çalışan çocuk da gözümün önünden gitmiyor.
Bugün bayram mı? Nasıl diyeyim “Bugün bayram erken kalkın çocuklar” o çocuklar yatmadılar ki. Hangi taşın arasına büzülüp uyuyamadan sabahı düşünen çocuklar. Aileleri de yok artık.
Ya sıra biz de mi diye korkarak yatan ülkelerin insanları. Her şey benim diyen ülkelerin acımasız yöneticilerinin merhametini, acıması, yeter artık yapmayayım diyen bir düşüncesi yok. Allah yardımcımız olsun.
Yine de bir umut “Bugün bayram erken kalkın çocuklar” diyelim. Bayramımız kutlu olsun canım arkadaşlarım.
Sağlıkla savaşsız bir dünya diliyorum. İstanbul’dan selam ve sevgiler.