Yıllardır süre gelen mesleki yönelimlerin değişmesi, sahada işleri yürütecek kadroların yapısını tamamen farklı bir noktaya taşıdı. İşin ekonomik boyutu ise, sektör dışındaki insanları bile hayretler içinde bırakacak bir seviyeye ulaştı.
Geleneksel Ustaların Yeri Dolmuyor
Kırşehir, Ahilik kültürünün başkenti, zanaatin ve emeğin anavatanıdır. Ancak o eski taş ustalarından, mahir ellerden bugün eser kalmadı. Şehirde sayıları giderek artan konut inşaatlarında, müteahhitler işi ehline teslim etmek istiyor ama o ehil adamları bulamıyorlar. Özellikle kaba inşaat bittikten sonra başlayan sıva, alçı, fayans gibi aşamalar resmen kilit noktasına geldi. Kırşehirli müteahhit, parayı peşin masaya koymasına rağmen binasını tamamlayacak kaliteli usta bulmak için adeta şehir şehir dolaşmak zorunda kalıyor.
Masa Başı İşin Cazibesi Bitti, Rakamlar Uçtu
Hepimiz yıllarca çocuklarımız okusun, masa başında temiz bir işi olsun diye çırpındık. Fakat gelinen noktada Kırşehir'deki bir şantiyede tablo çok net: Yeni mezun şantiye şefi asgari ücretin bir tık üstüne talim ederken, işin mutfağındaki ustanın günlük yevmiyesi 7 bin liraları buluyor. Cumartesi pazar demeden çalışan bir zanaatkar ayda 177 bin lira gibi, bir memurun rüyasında bile göremeyeceği paralar kazanıyor. Üniversite diploması adeta duvarda asılı bir süse dönerken, bilek gücü ve el becerisi eşi benzeri görülmemiş bir maddi değere ulaştı.
Emeğin Emektarları Yorgun Düştü
Kazanç bu kadar devasa boyutlardayken neden kimse eline malayı almıyor? Çünkü gençler terlemek istemiyor. Kırşehir şantiyelerindeki usta kadrosunun yaş ortalaması 50'yi çoktan aşmış durumda. Bütün hayatını bu işe adamış, artık dinlenmesi gereken ustalar, piyasadaki boşluktan dolayı mecburen o iskelelerin tepesine çıkmaya devam ediyor. Eskiden her ustanın yanında sağa sola koşturan, işi kapmaya çalışan hevesli çıraklar olurdu. Şimdi o gençler kafe köşelerinde işsizlikten dert yanıyor.
Ahilik Ruhunu Yeniden Diriltmek Şart
Bu durum Kırşehir'deki inşaat sektörünü derinden yaralıyor. Usta bulunamadıkça maliyetler artıyor, ev fiyatları yukarı fırlıyor ve sonuçta vatandaş kendi memleketinde bir daire alamaz hale geliyor. Toplum olarak el becerisine dayalı meslekleri hor görmeyi bırakıp, gençleri mesleki eğitime yönlendirmekten başka çaremiz yok. Aksi takdirde, emeğin başkentinde kendi söküğümüzü dikecek terzi bulamayacağız.
