“Solmuş bir dünya” ifadesi, yalnızca doğanın yıpranmasını değil; insanın, toplumun ve değerlerin yavaş yavaş canlılığını kaybetmesini anlatan derin bir teşbihtir. Solmak; bir çiçeğin rengini, bir ağacın yaprağını, bir yüzün gülüşünü yitirmesi gibi, hayatın içindeki anlamın da zamanla silinmesi demektir. Bu yüzden solmuş bir dünya, aslında tükenen umutların, yıpranan ilişkilerin ve zayıflayan vicdanların dünyasıdır.
Bir zamanlar canlı olan bir şeyin solması, ani değil; yavaş ve çoğu zaman fark edilmeden gerçekleşen bir süreçtir. Dünya da böyledir. İnsanlığın hırsı, tüketim alışkanlıkları ve bencilliği, doğanın ve insan ruhunun renklerini yavaş yavaş soldurmuştur. Toprak verimli olsa da, gönüller kurumuşsa dünya solmuş sayılır. Binalar yükselse de, insanlar birbirine yabancılaşmışsa, bu yükseliş aslında bir çöküşün habercisidir.
Solmuş bir dünya, öncelikle doğada kendini gösterir. Kuruyan nehirler, kirlenen hava, betonla örtülen topraklar… Bunlar sadece çevresel sorunlar değildir; insanın doğayla kurduğu bağın zayıfladığının işaretidir. İnsan doğayı kaybettikçe, aslında kendi içindeki dengeyi de kaybeder. Çünkü doğa sadece bir yaşam alanı değil, insanın ruhunu besleyen bir aynadır.
Ancak asıl solma, insanın içinde başlar. Duyarsızlık arttıkça, merhamet azaldıkça ve çıkarlar değerlerin önüne geçtikçe dünya da solmaya başlar. İnsan, başkasının acısına yabancılaştığında; doğruyu söylemek yerine susmayı seçtiğinde; adaleti değil, kolay olanı tercih ettiğinde, o soluşu hızlandırır. Çünkü dünya, üzerinde yaşayan insanların kalbi kadar canlıdır.
Toplumsal açıdan bakıldığında ise solmuş bir dünya; güvenin azaldığı, insanların birbirine kuşkuyla baktığı, samimiyetin yerini hesapların aldığı bir ortamdır. Eskiden bir selamın sıcaklığı varken, bugün aynı selam bile çoğu zaman bir zorunluluk gibi hissedilir. İnsanlar kalabalıklar içinde yalnızlaştıkça, dünya daha da renksiz bir hale gelir.
Fakat solmuş olmak, tamamen yok olmak değildir. Solmuş bir çiçek, doğru zamanda ve doğru şartlarda yeniden canlanabilir. Dünya da böyledir. İnsan yeniden merhameti hatırladığında, doğaya saygı duymaya başladığında ve değerlerini yeniden inşa ettiğinde, bu soluş yerini tazelenmeye bırakabilir.
Bu nedenle “solmuş bir dünya” bir son değil, bir uyarıdır. İnsanlığa yöneltilmiş sessiz bir sorudur:
“Gerçekten yaşatıyor muyuz, yoksa yavaş yavaş solduruyor muyuz?”
Eğer insanlar sevgiyi, adaleti ve vicdanı yeniden büyütebilirse, solmuş görünen bu dünya tekrar yeşerebilir. Çünkü dünyanın rengi, toprağından çok insanın
gönlünde saklıdır.Gönüller canlıysa, dünya da canlıdır.
