Dün bir şey yazasım gelmedi;bu gün de pek bir şey yazasım gelmiyor aslında.
Halk olarak öyle kötü,acı,şiddetli bir yakın tarih yaşadık ki,bir günümüz bile yok öldürümün, kıyımın,zulmün olmadığı.
( 2 Temmuz kızlarımın doğum günleri;ülke tarihinin ise, karanlık, utanç günü.Kötücül güçler,ülke insanına sevinci,neşeyi,hayatı doya doya yaşayacağı bir gün bile bırakmama yemini etmiş gibiler.)
Eşim,dün 2 Temmuz görüntülerini izlerken ağlamış;bana anlatırken de ağladı;2 Temmuz yakımının kurbanlarını bir kitap,bir şiir okurken;bir şarkı,bir ezgi dinlerken,bir film izlerken,çocuklarımızla konuşurken,arkadaşlarımızla söyleşirken,bir fotoğrafa,resime bakarken... hep anımsayıp kederleneceğiz,ağlayacağız, yaşadıkça içimizde bir yara gibi kanayacak.Ama taşıyamayacağımız kadar ağır yükümüz. Neye ağlayacağız,neye yanacağız,kederleneceğiz şaşırmış durumdayız.İçimize atıyoruz sanki tüm acıları,içimize bastırıyor, içimizde saklıyoruz.
Bir taraftan da değil otuz üç insan ağaçlar,ormanlar,çocuklar,kadınlar,yoksullar,mazlumlar,tüm dünya yansa umrunda olmayacak gibi yaşayanlar var.
Bir taraftan da,yeni kanlı tarihler organize etmeye hazır zalimler,katiller,kötücül egemenler,güç sahipleri var.Bir taraftan onların maşası güruhlar,"insanlıktan çıkmış;kanla beslenen insanlar" var.
Neden bu kadar ölümler,zulümler yaşatıldı Türkiye halklarına? Neden,Türkiye halkları kan,şiddet,teröre karşı güçlü bir biçimde ortalaş(a)madı?
Neden yapılan zulümleri,yaşatılan acıları kanıksadık, kabullendik,karşı duramadık haksızlıklara, cinayetlere,öldürümlere...?
2 Temmuz katliamında yaşamını yitirmiş insanlarımızı içimi kanatan acıyla,saygıyla anıyorum.Madımak Oteli'nde "yaralı çıkabilmiş" insanları,katliamda kaybettikleri yakınlarının büyük acısını yaşayanları da yüreğimde tutuyorum.
Unutmayalım,unutulmasınlar...
2 Temmuzlar olmasın!
(Yazıya not: https://tr.wikipedia.org/wiki/T%C3%BCrkiye%27de_ya%C5%9Fanm%C4%B1%C5%9F_katliamlar_listesi)