Kırşehir bir tarım memleketidir. Şehir merkezinde ve ilçelerde, köylerde, kasabalarda oturan nüfusunun büyük bir bölümü geçimini tarımdan elde ettiği gelirden sağlamaktadır. İlimizde bağcılık, sebzecilik, meyvecilik ve ayrıca buğday, arpa, nohut, fasulye gibi tarım ürünlerinin yanı sıra bir de şeker pancarı ekimi yapılmaktadır. Ekiminden sökümüne kadar her evresinde çalışanın el emeği alın teri olan işçiler mevsimlik olarak çalışmaktadırlar.   
Mevsimlik olarak çalışan tarım işçileri iş hayatındaki en zor şartlarda çalışan grupların bir bölümüdür. Ülkemizde on binlerce kişi evlerinden ayrılarak binlerce kilometre  uzaklıktaki tarım arazilerinin ekili olduğu yerlere uygun olmayan araçlarla yolculuk yapmakta, ilkel denilebilecek barınaklarda yaşamakta, yetersiz beslenmeyle karşı karşıya bulunmakta ve bunun yanında çok düşük ücretle çalışmaktadırlar. Ayrıca sosyal güvenliklerinin olmayışı da sağlık sorunlarını ve gelecek kaygısını daha da artırmaktadır. Çocukların eğitimi ise, hiç değinilmemiş bir sorun olarak toplumun karşısına çıkmaktadır.
 Havaların biraz ısınmasıyla birlikte tarım arazileri ekilmeye başlanılacak ve bunların çapası, sulanması, sökülmesi v.s evrelerinde çalışmak üzere yurdumuzun değişik yerlerinden işçiler yine yollara düşecek ve iş arayacaklardır.
Kimisi Karadeniz’de fındık, çay üretimine, Akdeniz’de narenciye, sebze ve pamuk üretimine, Ege’de tütün ve üzüm üretiminde olduğu gibi kimisi de Kırşehir’de pancar üretiminde alın teri dökmek için en yüce değeri olan emeğini harcayacaklardır. Çalışacakları tarlalara kuracakları çadırlarda geçici ikamet edecekler, taşıma suyla ihtiyaçlarını giderecekler, aydınlatmaları olmayacak karanlıkta oturacaklar, en önemlisi çocukları da eğitime ara vermiş olacaktır.
 Bir kere mevsimlik işçilerimiz…!
İnsan taşımacılığına uygun olmayan kamyon, kamyonet, traktör gibi araçlarla yolculuk yapmaktadırlar. Genellikle şehirlerarası yollarda trafik kontrollerine yakalanmamak için gece tek sürücü ile genellikle de tali yollardan gitmektedirler ve bu da her an meydana gelmesi muhtemel kazalara davetiye çıkarmaktadır.
 Memleketlerinden getirdikleri çadırları kendilerince uygun gördükleri vadi, çalışacakları yere yakın ve su kıyıları gibi yerlere kurarak yerleşmektedirler. Kurdukları küçük çadırları onlar için yaşam alanı kabul edilmekte ve burada yatma, oturma, dinlenme, yemek yeme, banyo ihtiyaçlarını karşılamaktadırlar. Aydınlanma ihtiyacını ise akü, tüplü-gazlı lüks lamba, mum veya  MEDAŞ direklerinden kaçak olarak alınan elektrikle sağlamaktadırlar.
 Eğitim çağındaki çocuklar ise ailelerle birlikte çalışmakta olduklarından dolayı okula ara vermek zorundadırlar. Okulda kayıtları bulunan ve eğitim halen devam ederken bu ailelerin çocukları zorunlu olarak okullarına ara vermek suretiyle küçük yaşta olmalarına rağmen tarımda çalışmaya ve elleri nasır tutmaya başlar.
 Mevsimlik tarım işçilerimizin barınma yerleri ve çevrelerinde tuvalet, banyo ve çamaşır yıkama gibi kolaylık tesislerinin bulunmaması sağlık açısından sakıncalar yaratmaktadır. Hastalanmaları halinde gerekli tedavileri yapılamamakta, çocukların aşıları takip edilip düzenli yapılmamaktadır. Tüm bu nedenlerden dolayı da her türlü sağlık sorunları baş göstermektedir.
 Sosyal güvenceleri yoktur, genellikle işçilerle işverenler arasında aracı kimseler bulunmaktadır. Çalışan işçi çoğu zaman emeğinin karşılığını aracılardan alır. Alacağını tam olarak alamayabilir de, ancak geçim sıkıntısı bir kere evinden çıkarmış ve değişik iş kollarında olmak üzere çalışmaya başlamıştır. Yaşamsal mücadelesini mevsimlik geçici tarım işçisi olarak verecektir. Bu yurttaşlarımızın ….!
 Ulaşım,
 Barınma,
 Eğitim,
 Sağlık,
 Sosyal Güvenlik sorunları tüm toplumun ortak sorunudur. Ülkeyi yöneten tüm siyasilerimiz bu sorunları görerek bir an evvel çözüm yolları bulmaları gerekmektedir. Zira halkın devlet için değil, devletin halk için var olduğu düşüncesi insan odaklı bir sosyal devletin temelidir. Mevsimlik gezici tarım işçilerimiz sorunlarının yasalarla çözüme kavuşturulması gerektiği yönünde adım atılması tarım işçilerimize yaşam umudu olacaktır.