Kırşehir’de hava yine çok soğuk…
Bugünlerde geceleri hep eksi soğukları yaşıyoruz
Geçen yıl yine böyle bir kış günü yine böyle bir yazı yazmıştım.
Aylardır karın yağmasını beklemiştik de kar yağınca neredeyse bayram etmiştik.
Biliyorum hepimiz o eski kış günlerini arıyor ve özlüyoruz.
Ben de Pazar günü bahçemdeydim. Lodosla birlikte yağışlı bir hava ve karlar erimeye başladı.
Oysa daha birkaç önce serçeler, kumrular, sığırcıklar ayaz ve kardan ne kadar üşüyorlardı. Kanat çırpıyorlardı, soğuktan bir o yana, bir bu yana savruluyorlardı.
Sizler gibi ben de bahçemde onlar için yem bıraktım, su bıraktım.
Sonra onların gelmesini bekledim heyecanla…
Kar ve fırtına çok tedirgin etmişti serçeleri, kumruları, sığırcıkları…
Baktım yükseklere hava aydınlık ve ferahtı.
Kırşehir’in yükseklerinde kar daha çok gözüküyordu.
Kar yağdı ya hepimiz çocuklar gibi mutlu olduk.
Kırşehirliler olarak günlerdir yağmur ve karın yağmasını bekledik.
Başka illere yağmur yağıyordu, kar yağıyordu ama nedense Kırşehir’e bir türlü yağmıyordu. Eski kışları örnek gösterip “iklim bozuldu” diyorduk.
Yağmurun, karın yağmasından umutlanarak ektiğimiz topraklardan bereket gelecek diyorduk, umut bağlıyorduk, umutlanıyorduk.
Yağmur ve kar olmazsa yıl kötü geçer diyorduk, büyüklerimiz hep öyle anlatırlardı.
Yağmur, kar yağarken bereket yağıyor diyorduk, rahmet yağıyor diyorduk.
Kar yağdı ya hepimiz mutlu olduk, adeta sevince boğulduk.
Nerde benim dedemin, babamın gördüğü, yaşadığı, komşunun komşuya gidemediği karlı kış günleri?
Nerde metrelerce dam boyu yağan karlar?
Nerde komşularımızın yağan metrelerce kara aldırmadan bata çıka saya gezdiği, muhabbet dolu günler?
Nerde komşu komşuya çığır açtığımız, yol açtığımız karlı kış günleri?
Nerde kardan düşe kalka ellerimizin ayaklarımızın donarcasına üşüdüğümüz kış günleri?
Ne güzel günlerdi o günler…
Hani nerde o güzel yardımsever komşularımız?
Hani nerede Hatice yenge, hani nerede İsmail amcagil, o güzel insanlar?
Bugün hepsi iş için, daha iyi, daha rahat yaşamak uğruna dağılıp gittiler.
Bahçemde her taraf diz boyu kar lodosla birlikte eriyor.
Kırşehir bu kış eksi 30 derecelik soğuğu bile gördü, ne garip.
Pazar günü baktım parklar çocuklarla doluydu, oynuyorlardı, kayıyorlardı, kışın keyfini çıkarmaya çalışıyorlardı.
Benim gibi komşuların bahçelerindeki sular da donmuştu.
Şimdi bakıyorum bütün serçeler, kumrular, sığırcıklar, soğuk ve ayazdan sığınacakları, tüneyecekleri, sıcak yerler arıyorlar.
Bütün bunlar bana çocukluğumu güvercin beslediğimiz yılları hatırlattı.
Ne güzeldi o günler…
Taa uzaklarda gözüküyor Kervansaray Dağı… Tepesi kardan bembeyazdı.
Öyle tahmin ediyorum ki en az yarım metreyi bulmuştur kar…
Gönlümüz istiyor hep kış kışlığını, yaz yazlığını yaşatsın.
Ama ne oldu bilmiyorum, insanlar gibi mevsimler de değişti. Yaz belirsiz, kış belirsiz oldu.
Bir bakıyorsunuz yaz ortasında yağmur yağıyor, sel götürüyor her tarafı, kış ortasında yaz günleri yaşanıyor.
Günlerdir kar yağmadı, yağmur görülmedi ya herkes hava kirliliğinden olsa gerek sık sık hasta oluyorlardı.
Nihayet az da olsa kar yağdı da derin bir oh çektik, “kirli havadan kurtulduk” diye sevindik. 
İnşallah yine kar yağacak, yollar kapanacak, komşu komşuya gidemeyecek.
Sizler gibi ben de doyumsuz bir kışı torunlarımla kar topu oynayacak, kardan adam yapıp onlara yardım edeceğim. Onlarla karlı kış gününün mutluluğunu yaşayacağım.
Okullar da yarıyıl tatilinde ya kız, oğlan herkes kar topu oynuyor, kardan adam yapıyor. Kırşehir’de azda olsa kartpostallık görüntüler oluştu.
Biliyorum şunun şurasında kaç gün kaldı tabiatın yeniden uyanmasına…
Eskilerin deyimiyle kış yarı oldu. Hatta bitti gidiyor. 30 gün sonra toprak, ağaçlar yeniden uyanacak, karlı kış günleri geride kalacak.
Biz yine özleyeceğiz karlı kış günlerini…
Çocuklar gençler, kardan oyunlar oynayacaklar.
Gözümüz bugünlerde Meteoroloji’nin hava tahminlerinde oluyor.
Pazar günü geceden başlayan lodosla birlikte karlar az da olsa erimeye başladı, hava biraz ısındı, nemlendi, ayaz biraz yok oldu.
Soluk alıp veriyor benim güzel kentim Kırşehir…
Soğuk ve yağmurdan, karlı, fırtınalı gecelerden sabahı beklediği gibi…
Kar yağmıştı Ahi Evran’ın, Cacabey’in, Aşık Paşa’nın üstüne…
Kar bana yaşama dair ne kadar özgürlükler varsa anlatıyordu sanki…
Tabi burası tarih ve kültür şehri Kırşehir, tarihinde oyunu namusu bilmiş, iktidarların baskılarına boyun eğmemiş, demokrasi mücadelesi vermiş Kırşehir…
Biz Kırşehirliler ne karlı, ne fırtınalı günler yaşadık.
Dik durduk, dürüst olduk, zalimlerin baskılarına boyun eğmedik. Adımız “demokrasi gazisi”ne çıktı. “Demokrasi gazisi Kırşehir” dediler.
Bütün bunlardan onur duyduk. Kimse Kırşehir’e dil uzatamadı, tarihiyle, kültürüyle, demokrasiye bağlılığıyla pek çok ilde böyle anılır, böyle bilinir.
Varsın kar yağsın, tipiler olsun. Sağanak yağmurlar yağsın. Hücrelerimize kadar donalım, üşüyelim. Ama sevgiyi bırakmayalım, sevelim birbirimizi, “severim Yaradan’dan ötürü” diyen ne güzel söylemiş.
Yaşama, sevgiye, özgürlüğe dair ne varsa anlatın.
Yağmur ve kar berekettir, insanlara bereket getirsin, sağlık getirsin, mutluluk getirsin.