Amerika’ya ilk gidişimdi. 1993 yılının Haziran ayında idi sanıyorum. Dünyanın değişik ülkelerinden gelen insanların eğitim düzeyi benimkinden az değildi. Muhataplarımdan bir tanesi sormuştu; “Nerelisiniz” diye. Türkiye’den geldiğimi söylediğimde, beklemediğim bir cevap almıştım; “Türkiye, Afrika’nın neresinde?” Sonraki dış temaslarımda, dünyada bir çok ülke ile ilgili az çok bilgi sahibi olmamıza karşın, karşılaştığım kişilerin ülkemiz hakkında pek bilgi sahibi olmadığına tanık olduğumu söylemeliyim.
 Iletişimin bu denli geliştiği çağımızda insanların yaşadığı dünya ile ilgili farkındalıklarının gelişmiş olduğu düşünülebilir. Ancak bu gelişmenin kaplumbağa hızı ile olduğunu görmek şaşırtıcı değil. Çünkü ülkemizde yaşanan iyi ve kötü bir çok gelişmeye baktığımızda, aslında bu ülkede yaşayanların bile Türkiye hakkında kafalarının karışık olduğunu söylemek yanlış olmaz.
 Bazılarına gore; “Yunan tarihinde Ege’de Türklerle bir savaş yok, şehitlikler temsilî”, “Yunanlılar ile savaşmaya gerek yoktu, onlar zaten İslamı kurtarmaya geliyorlardı”, “Türk Ordusu Kıbrıs’ta işgalci” … Bu ve benzeri açıklamalar, bu ülkede yaşayıp da gözlerini siyasetin, ticaretin kör etmediği herhangi bir insanı hayretlere düşürecek sözler, açıklamalar. Kimi tarihe, kimi coğrafyaya, kimi güncel olaylara ilişkin yüzlerce örnek üretmek mümkün.
 Farklı düşünmenin erdem, farklı düşünenlere tahammül edebilmenin daha büyük erdem olduğuna inanıyorum. Herkesin, mevki ve makam sahibi de olsa başkalarına saçma gelen “takıntıları”nın olması hakkıdır, düşüncesindeyim. Kem göz, kötü söz sahibini tarif edermiş. Yukarıda bir kaç basit örneğini verdiğim ve akademik eğitimde “fahiş hata” sayılabilecek bu tür sözlerin sahiplerini ve kaynaklarını yeterince tanımladığı düşüncesindeyim.
 Yüzyıl once, koskoca Osmanlı İmparatorluğu’nun, bizlerden once “millet” olduklarının farkına varmış, küçücük Balkan ülkeleri tarafından sahibi olduğu Balkanlar coğrafyasından bir daha dönmemek üzere bozguna uğratıldığını hatırlatmam gerekiyor. Yirmibirinci yüzyılın ilk çeyreğini yarılamış iken, hâlâ “millet” olamamanın faturaları ile karşı karşıya olduğumuzu görebilmemiz için bu gerekli. Orta Doğu coğrafyasında başımıza gelenlere girmek daha da anlamsız.
 “İbret alınsaydı, tekerrür eder miydi” diyen Mehmet Akif’e inat, ibret alınmadığını görmek ve endişelenmek gerek. Kendi tarihimize çamur atmanın moda olduğu bir devirde, “Allah akıl fikir versin bunlara” demekten kendimi alamıyorum. Farklı düşünmeyi marifet sanıp da, kendi anasına, atasına şüphe ile bakanlardan Tanrı hepimizi korusun. Cahilliklerini eğitimlerine borçlu olduklarına inandığım bu kafa yapısındaki insanlara, anlayanlara, anlamayanlara, belki işe yaramaz ama, değişik kaynaklardan alıntı bir kaç özlü söz sunuyorum;
 Az anlamak, ters anlamaktan iyidir.
 Göz, kendisinden başka herşeyi görür.
 Akıllı insan her düşündüğünü söylemez, fakat her söylediğini düşünür.
 Dünyadaki en önemli sorunlardan bir tanesi de, akıllıların hep şüphe içinde olmalarına rağmen, aptalların son derece kendilerinden emin olmalarıdır.
 Türkiye’de yaşananlara, söylenenlere, yazılanlara bakınca, gerçekten “Türkiye, Afrika’nın neresinde” diyen bir yabancıya kızmalı mıyım sizce?