GEÇEN hafta bayram nedeniyle Kırşehir’e gelen ve kurbanını Kırşehir’de yakınları ile kesen bir hemşehrimiz gazetemizi de ziyaret etti.
Ankara’da yaşayan bu hemşehrimizle uzun uzun sohbet ettik.
Bu değerli hemşehrimizin ilk sorusu “Kırşehir’e çok üzülüyorum. Ne olacak bu Kırşehir’in hali? Birkaç gündür şöyle Kırşehir’i dolaşıyorum ne eski komşularımız kalmış, ne eski arkadaşlarımız, ne de eski hemşehrilerimiz. Ne oldu bunlara? Bu hemşehrilerimiz, bu dostlarımız Kırşehir’i niye terk edip gittiler?” oldu.
Ankara’da üst düzeyde bir görevli hemşehrimiz anlattı… Anlattı… Anlattı…
Kırşehir’le çevremizdeki illeri, ilçeleri kıyasladı.
Ben de bu hemşehrimize “Niye bana söylüyorsun? Kırşehir’de sizin anlattıklarınızı ben yıllardır yazıyorum, söylüyorum, haykırıyorum. Git biraz da Kırşehir’in seçilmiş ve atanmışlarına söyle” dedim.
Hemşehrimiz ikna olmadı.
“Sizin göreviniz. Siz yazacaksınız. Siz söyleyeceksiniz. Siz eleştireceksiniz. Siz yol göstereceksiniz. Seçimlerde Kırşehirlilere bir sürü vaadlerde bulundular. Bu vaadlerinin takipçisi olacaksınız. Daha dün il olan Aksaray’ı hiç gördünüz mü? Aksaray almış başını gidiyor. Nevşehir turizmle zirveye çıkmış. Kayseri’yi, Konya’yı hiç söylemeye gerek var mı? Ankara’dan gelirken Kırıkkale’yi görüyorum. Organize Sanayisi fabrikalarla dolmuş. Üniversitesi yeni fakülte ve yüksekokullarla yükseliyor. Onlar bu işleri nasıl başarıyorlar? Kırşehir niye başaramıyor? İktidardan istediğini niye alamıyor? Bizim de iktidar partimizden iki milletvekilimiz var. Milletvekilimizin birisi hem de Başbakanın danışmanı. O Başbakan’a ulaşıp Kırşehir’in sorunlarını anlatmayacak ta kim anlatacak?” diye üzüntülerini dile getirdi.
Ben bu hemşehrimize biraz da kızarak “Sana ne hemşehrim? Sizin anlattığınız Kırşehir’de yaşayan bütün hemşehrilerimizin bildiği ve her gün şurada burada dile getirdiklerini ben kim bilir kaç kere yazdım. Ben de senin gibi bazen üzülüyorum ama elimizden bir şey gelmiyor. İktidarın nimetlerinden çevre illerimiz yararlanırken, biz de iktidar partisinden gözüküp ihale peşinde koşturanlar var. Bunları milletvekilleri görmüyorlar mı, duymuyorlar mı ? Bilmiyorlar mı? Ne diyorlar, ne düşünüyorlar?” dedim.
Bu konuları uzun uzun yazmak mümkün. Ama amacına ulaşmayacağını bildiğimiz için fazla uzatmaya da gerek yok.
Gazetecilik hayatımda ve özellikle son 40 yılın içinde olan ve yaşayan birisi olarak Kırşehir’e hizmet konusu olunca meslek hayatımda pek çok seçilmiş ve atanmışlarla birlikteliğim oldu.
Kırşehir’e hizmet edenleri, hizmet getirmek için canla başla mücadele edenleri çok iyi hatırlıyor ve biliyorum. Bunları defalarca kim bilir kaç kere yazdım.
Hizmet getiremeyip başkalarının hizmetlerine, eserlerine sahiplenen aciz ve yeteneksiz zübükleri de çok gördüm ve çok iyi hatırlıyor ve biliyorum.
İşte Kırşehir’e hizmet konusu gündeme geldi ya yine yazmadan edemem, söylemeden duramam.
1960’lı yılların Adalet Partili ve üç dönem Kırşehir Milletvekilliği yapmış, Osman Bölükbaşı’nın öğrencisi bir Memduh Erdemir’i ve onun hizmetlerini, onun büyüklüğünü, olgunluğunu, adamlığını ve en önemlisi kendi cebinden yaptırarak anasının adını taşıyan Hacı Fatma Erdemir Anadolu Lisesi’ni, Ankara’ya yaptırdığı babasının adını taşıyan Hacı Dursun Erdemir Camii ve külliyesini kim unutabilir ki?
Peki bağrından çıkmış, Çiçekdağı ve Kırşehir deyince gözyaşlarına boğulan, Kırşehir sevdalısı, nerede bir zamanların “Karaoğlan”ı CHP’li Milletvekili Mustafa Aksoy? Onun hizmetlerini, şimdi kim biliyor? İsterseniz ben bilmeyenlere şöyle sayayım da öğrensinler:
Şu an eski hastane oldu. O hastanenin temelini dönemin Sağlık Bakanı Mete Tan’a attıran, Kırşehir’e kazandıran, yanı başındaki Sağlık Meslek Yüksekokulu’nu, Ahi Evran Üniversitesi’nin şimdi meslek yüksekokulu olan eski YAY-KUR’u açtıran ve Kırşehir’e kazandıran, Grand Hotel Terme’nin temelini yine aynı şekilde dönemin Turizm Bakanı Alev Coşkun’a attıran, Çiçekdağı’ndaki okul, yurt ve ne kadar resmi kamu binaları varsa hepsini yaptıran sayın Mustafa Aksoy’u unutmamız mümkün mü? O büyük adam, hizmet adamı, Kırşehir ve Çiçekdağı için ömrünü veren sayın Aksoy’un Çiçekdağı’na giderken selamladığımız 100 Yıl Atatürk Parkı’nı kim inkar edebilir ki?
Nerede Memduh Erdemir’in yetiştirdiği onun öğrencisi Kazım Çağlayan? ANAP’tan milletvekili seçilen ve milletvekilliği sürecinde Kırşehir’e ve Kırşehirlilere hizmet eden, kimseye küsmeyen, kızmayan, kin taşımayan, siyasi ayrımcılık gütmeyen bir Kazım Çağlayan unutulur mu?
Yine aynı yıllarda Kâzım Çağlayan’la Meclis’te bulunan ve kısa bir dönem de olsa Kültür Bakanlığı yapan Av. Gökhan Maraş’ın bakanlığı döneminde Kırşehir’e ve ilçesi Kaman başta olmak üzere diğer ilçelerimize bakanlığının yatırımlarını kazandırdığını unutmak mümkün mü?
Ya bir de ülkücü gelenekten yetişmiş, hayatı yokluk ve yoksullukla geçmiş ve Kırşehir’in bakanı olarak Türk siyasi hayatına adını yazdırmış Milliyetçi Hareket Partili Prof. Dr. Ramazan Mirzaoğlu’nu kim unutabilir ki?
Mirzaoğlu Devlet Bakanı iken Kırşehir ve Kırşehirlilere ne hizmetler getirdi, neler yaptı neler. Bilen bilir. Petlas’tan atılmış bine yakın Kırşehirli işçileri kamuya yerleştiren ve halen buralarda çalışıp ekmek yiyen insanların gönlünde olan Mirzaoğlu, bakanlığı döneminde makineleri tek tek sökülüp başka illere götürülen Kırşehir Şeker Fabrikası’nı tamamlattırıp hizmete açtıran ve burayı yüzlerce Kırşehirlinin ekmek yediği bir kuruluş haline getiren Mirzaoğlu’nu kim, hangi Kırşehir insanı unutabilir ki?
Mirzaoğlu’nun kulakları çınlasın. Şimdi Şeker Fabrikamızı bu iktidar satıyor. Önümüzdeki günlerde belki kapısına kilit vurulup burada çalışan insanlar belki de kapı önüne konulacak.
Kırşehir’in çaresizlik içine düştüğü, kıvrandığı, göçün hızlandığı bir dönemde Ak Parti’nin iktidara gelmesiyle kaderi az da olsa değişmeye başladı. Kırşehir’e hizmet getirmek için milletvekili seçilen Mikâil Arslan’ın 2002-2011 yılları arasında Kırşehir’e kazandırdığı Polis Meslek Yüksekokulu’nu, Adliye Sarayı’nı, Devlet Hastanesi’ni, Kırşehir-Kaman-Ankara duble yolunu, Kırşehir-Ortaköy-Aksaray yolunu, Mucur-Hacıbektaş-Nevşehir duble yolunu TOKİ evlerini, sayısız okullar ve yurtları kim inkar edebilir ki?
En önemlisi kendi ilçesi Kaman’ı yeniden inşa eden Mikâil Arslan’ın hizmetlerini saymakla bitiremeyiz. Halen Kırşehirlilerin gönlünde silinmeyen, yer edinen bu değerli milletvekilini Kırşehirliler şimdi arıyorlar, ama yok artık bir başka Mikâil Arslan.
Kısa dönem Kırşehir Milletvekilliği yapan ve siyasette belki hizmeti geçmemiş ama mesleği gereği bütün Kırşehirlilere doğumundan ölümüne kadar hizmet etmiş, adını Ankara’da ve Kırşehir’de cadde ve sokaklara verdiğimiz, hizmet ve insan aşığı bir Prof. Dr. Mehmet Ali Altın’ı Kırşehir’de hala yediden yetmişe herkesin karşılıksız nasıl sevdiğini, gönüllerimizde silinmeyen adını ben yazmadan edebilir miyim?
Bundan altmış yıl önce Kırşehirlilerin oy verip seçmediği, ama İsmet İnönü’nün dışarıdan getirip iki kez İçişleri ve Adalet Bakanı yaptığı ve bakanlığı döneminde eski Adliye binası ile karşısındaki eski valilik binasını Kırşehir’e kazandıran Sahir Kurutluoğlu’nu Kırşehirliler hala unutmuyor. Onun bu eserlerini hemşehrilerimiz hala “Eski bakan hemşehrimiz Sahir Kurutluoğlu yaptırmıştı” diyorlar. Yani aradan asırlar da geçse, uzun yıllar da geçse hizmet getiren hiçbir zaman unutulmuyor. Hizmet yapamayanlar da unutulup gidiyor, hiç anılmıyor da…
Ya bir de adı Kırşehir’le özdeşleşmiş, Kırşehir deyince ilk akla o gelen, onun adını andığınız zaman Kırşehir hatırlanan, 1950’li yılların “Anadolu Fırtınası” demokrasi kahramanı, Türk siyasetinin duayeni, Karacakurt Kırşehir eski Milletvekili Osman Bölükbaşı.
Onu bütün Türkiye ve özellikle Kırşehirliler demokrasiye ve haksızlıklar için verdiği mücadeleler ile tanıyor. Haram yememiş, harama el uzatmamış, haksızlıklar karşısında susmamış, seçildiği insanların oylarına ihanet etmemiş, yiğitçe mücadele etmiş, Türkiye demiş, Türk demiş, demokrasi demiş, insan demiş, susmamış bir Osman Bölükbaşı’nı Kırşehir’in demokrasi tarihinde adını kim unutturabilir ki?
Yazımızı genel anlamda toparlamak gerekirse Kırşehir’i başka illerle kıyaslamak mümkün değil.
Nüfusu düşse de, il olarak küçülse de her şeyimi ona borçlu olduğum, ölümüne sevdiğim Kırşehir’in adının geçtiği her yerde Kırşehir’i savunurum, Kırşehir’in haklarını alması için haykırırım. Kırşehir insanının dürüstlüğünü, devletine bağlı, demokrat, demokrasi aşığı olduğunu hep savundum, bundan sonra da savunurum.
1950’li yıllarda Kırşehir ismi Osman Bölükbaşı gündeme çok geldiği için eskiler Kırşehir’i şu sözlerle tarif ederlermiş: “Mebusu Sahir, boyacısı Tahir, kasabı Çakır, berberi Mahir, insanı Cevahir…”
Böyle bir Kırşehir’e hizmet etmek, böyle bir Kırşehir’de yaşamak benim için, hepimiz için bir onur olsa gerek.
Anadolu’nun sahipsiz, bu tarih ve kültür şehri Kırşehir; inanıyor ve istiyorum ki inşallah bir gün sanayisiyle, turizmiyle, üniversitesiyle kalkınmış bir il olur. Dışarıdan memleketlerine gelen hemşehrilerimiz de üzülmezler Kırşehir’le gurur duyarlar.