Halk arasında  “yüzü gülmez, acımaz, can yakıcı” anlamında kullanılan “nemrut” kelimesi belki de Nemrut krallarından günümüze kadar gelmiştir.
 Ben bu yazımda  Adıyaman ilimize bağlı, UNESCO’nun kültür mirasına geçen Nemrut Dağı ve heykellerinden söz etmek istiyorum.
 Nemrut kelimesi genellikle Keldani Kavmi hükümdarlarına verilen bir ad. Nemrut Dağı’nda ise Kommanage krallarının yaptırttığı muhteşem heykeller var.
 Kommanage Krallığı Grek ve Pers uygarlıklarının bütünleştiği güçlü bir krallıktı. Kommanage Kralı  1. Antiochos tarafından yaptırıldığı saptanan nemrut dağının 2150 metre yüksekliğindeki tümülus ve tanrı heykelleri gerçekten de görülmeye değer.
Muhteşem.
Mısır piramitlerinden sonra beni en çok etkileyen arkeolojik eserlerden biri ve üstelikte bizim bir tarihsel hazinemiz.
Bir  bayram Perşembesi  sabahı Kırşehir’den başladı Nemrut’a doğru yolculuğumuz. Kayseri Hacılar’da kardeşimin bağ evinde geleneksel börekli ve ev sucuklu kahvaltıdan sonra devam ettik yolumuza.
Pınarbaşı’ndan  Kahramanmaraş Gaziantep  istikametine sapıyorsunuz.
Yollar duble yol. Yol boyu konakladığımız yerlerdeki insanların aralarındaki konuşmalardan   duble yollar nedeniyle  hükümeti  takdir ettiklerini gözlemliyoruz. AKP hükümetinin başarılı alanlarından biri bu duble yollar ve gerçekten de çağdaş, Türkiye’ye yakışıyor.
Kahramanmaraş benim yirmi sene önce gördüğümden bu yana şahlanmış. Nüfus 430 bine çıkmış. Girişte çok  katlı modern yapılar dikkati çekiyor. Caddeler, kaldırımlar, parklar modern bir kente yakışır şekilde. Park yerleri muntazam. Üniversite yerleşkesi şahane.
Bu modern kenti arkada bırakarak Adıyaman’a doğru yolumuza devam ediyoruz.
Bir zamanlar Kırşehir’den geri olan  Adıyaman, Kırşehir’i sollamış, iki misline çıkmış. Nufus 203 bin. Kentin girişi, yapılar, caddeler modern. Hemen girişe yakın Adıyaman Tıp Fakültesi Hastanesi dikkati çekiyor.
Hayıflanıyoruz.
Şehrimizin neden böyle geri kaldığını tartışıyoruz.
Nedenleri hep belli. Önemli olan sahipsizlik ve vurdumduymazlık.
Yazık… Çok yazık…
Geçelim.
Yolumuza devam ediyoruz . Kahta’ya geldiğimizde güneş batmak üzere. Nemrut dağından güneşin batışını izlemek için başka bir zaman dilimi daha gerekiyor.
Nasip olursa.
Yoldan bizi arayan otel müdürü acele etmememizi, yavaş gelmemizi öğütlüyor. Sonra dağ yoluna tırmanıyoruz. İlk başlarda yol yapımı var. Karanlık çökmüş üstelik te anlamadığımız bir nedenle far ayarları bozulmuş, önümüzü görmekte zorlanıyoruz.
Epeyce bir çıkış, bir ara yolu şaşırma ve sonrasında otele geliyoruz.
Ortalamanın altında bir otel. Temiz. Akşam yemeğini değişik ülkelerden gelen turistlerle birlikte yiyoruz. Tahminimden daha fazla turist grupları var.
Gecenin ileri vakitlerine kadar derin sessizlik içinde oradakilerle sohbet, ardından odalara.
Sabah 04.00  cep telefonu alarmı uyandırıyor bizi.  Hava soğuk. Daha önceden hazırlıklı olduğumuz için yün kazaklarımızı, kabanlarımızı giyiyoruz.
Dağa çıkaracak araç hazır. Karanlıkta başlıyoruz Nemrut Dağı Milli  Parkı’na kadar tekrar tırmanmaya.
Epeyce tırmanıştan sonra araçların çıkamadığı bir noktada duruyor aracımız. Şoför nereden çıkacağımızı gösteriyor. Kayalardan oluşturulmuş patika yoldan tırmanmaya başlıyoruz Nemrut’un zirvesindeki tümülüse doğru.
Keskin esen poyraz yukarılara doğru daha da şiddetleniyor. Karanlık, bilinmezlik, insanı ürpertiyor. Arada sizi geçip giden insan kalabalıkları da olmasa bayağı bir ürpereceksiniz. Kimse söylemediği için, bizim de aklımıza gelmediği için el lambamız yok. Büyük bir eksiklik ve zorluk. Çünkü koyu karanlıkta önünüzü görmekte zorlanıyorsunuz. Arada cep telefonu  ışıkları yardımcı olsa da, dinlenerek  ve epeyce çabadan sonra zirvede doğu terasındayız. Heykellerin siluetleri de oldukça etkileyici. Sunak yerinin altındaki basamaklar şimdiden battaniyelere sarılı insanlarla dolmuş vaziyette.
 Fotoğraf makinemi tripoda yerleştiriyorum. El fenerinin olmaması burada da eksiklik. Fotoğraf çantama iyi bir el lambası da atmalıyım.
 Güç  bela önlerde bir yer bulabiliyoruz. Oturmak mümkün değil. Şiddetlenen rüzgar tripodu sarsıyor. Makinenin devrilmemesi için sürekli tutmak zorundayız. Ellerimi hoflayarak ısıtmak zorunda kalıyorum.
  Karanlıkta, aşağıdaki ovanın ucundaki ufukta önce çizgi halinde, tüm görüş alanınızı kaplayan  bir kızarıklık başlıyor. Kırmızıdan sarıya doğru parlaklığı artan çizgiler rengarenk ve giderek  kalınlaşıyor. Bir kızıl ışık belli belirsiz vuruyor aşağıdaki barajın sularına.
 Heykellerin siluetleri daha bir belirgin hale geliyor. Bu arada kalabalık ta iyiden iyiye artıyor. Kimi cep telefonu, kimi  fotoğraf makineleriyle bu  muhteşem ışık gösterisini görüntülemeye çalışıyor. Bu arada ben de sürekli  resim çekiyorum. Hiçbir anı kaçırmak istemiyorum.
 Gözüm vizördeyken birden “aaa..” nidaları, “doğuyor…” haykırışları.
 Gözüm vizörde ama hep o çizgilerin üzerine bakıyorum. Oysa tersten o rengarenk sarı, kızıl, kırmızımsı kalınlaşmış ışık demetlerinin altından doğuyor güneş.
 Kırmızı bir nokta giderek büyüyor, o ışıklardan oluşan çizginin renkleri sürekli değişiyor. Ortalık kızıldan aydınlığa doğru dönüyor, barajın suları üzerinde muhteşem bir sıcak kızıllık yansıması.
Tarifsiz, muhteşem bir görüntü.
 Yaşanması gereken, tekrar tekrar yaşanması gereken bu harika manzarayı izlemek için uzak ülkelerden geldikleri kadar var.
 Tanrı heykelleri güneşin ilk ışıltıları içinde tüm görkemiyle karşımızdalar artık.
 Bolca resim çekip, tümülüsün çevresini dolaşıyoruz.
 Bu güzel manzarayı, eşsiz  heykelleri geride bırakıp bitiriyoruz bu unutulmaz gezimizi.